βαριέμαι να προσποιηθώ πως θυμάμαι

 

..πώς είναι εδώ… Για να μην τον παίρνω απο πίσω, λέω να πάρω ενα hands free. Και walkie talkie. “Δένουμε το σκάφος σαν τσακωμένοι” και το φως των Κυκλάδων δεν ήταν ποτέ τόσο φωτεινό. Καθαρές γυμνές γραμμές σαν πληρωμένες ενοχές και το πρώτο βλέμμα μετά την παραίτηση. Μια διαδρομή ωσάν από πάντα και σε καλό να μας βγεί. Το γέλιο.

Αφήστε μια απάντηση

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.