Να σπείρω τον κήπο σου

Τοστάκια, εβαπορέ νεσκαφέ και υψηλή ραπτική. Λαμπάδα, μέλι, καθαρές γραμμές.
Κι’εκείνο το βλέμμα.

Ένα φιλί στα πεταχτά, στην πλατεία, για να πάρω θάρρος, ν’αντέξω. Πιστεύω, αυτή τη φορά θα τα καταφέρω.

Όλοι στα μαύρα. Όχι. Μια κάθετη κόκκινη λωρίδα σε φόντο εκρού, γονατισμένη μπροστά απο δύο τετράγωνα σε σχήμα καρδιάς. Ώρα να μάθω.

Αφήστε μια απάντηση

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.